در حیرتم از خلقت آب... اگر با درخت همنشین شود، آن را شکوفا می‌کند؛
اگر با آتش یک‌جا شود، آن را خاموش می‌کند؛
اگر با ناپاکی برخورد کند، آن را پاک می‌سازد؛
اگر با آرد درآمیزد، خمیر می‌شود و به نان بدل می‌گردد؛
و اگر با خورشید همراه شود، رنگین‌کمان می‌آفریند...

اما آب، اگر تنها بماند، رفته‌رفته می‌گندد.

دل آدمی نیز شبیه آب است؛
از آنچه با او همنشین می‌شود، اثر می‌پذیرد و اثر می‌گذارد.